Gitara dla początkujących

Niniejszy wpis jest swoistym zestawieniem dotychczasowych lekcji. Osobom początkującym zalecam czytanie bez omijania żadnego wpisu

Sekcja pierwsza – Podstawy

Podstawy #1 – Budowa gitary

Podstawy #2 – Jaka gitara na początek?

Podstawy #3 – Zapis dźwięków

Podstawy #4 – Strojenie i przestrajanie gitary

Podstawy #5 – Wymiana strun

Podstawy #6 – Podstawowe techniki gry na gitarze

Podstawy #7 – Akordy i bicia

Podstawy #8 – Interwały

Podstawy #9 – Gamy

Podstawy #10 – Ćwiczenia

Podstawy #11 – Informacje z nauki o muzyce

Ćwiczenie czytania nut – puste struny

Ćwiczenie czytania nut

Sekcja druga –  Tabele, dźwięki

Tabela chwytów – chwyty durowe

Tabela chwytów – chwyty molowe

Gamy durowe

Gamy molowe

Gamy – podsumowanie

Triada harmoniczna

Sekcja trzecia –  Techniki gry

Power chords

Tremolo picking

Tapping

Flażolety #1 – flażolety naturalne

Flażolety #2 – flażolety sztuczne

Flażolety sztuczne (ang. artificial harmonics) wydobywa się na podobnej zasadzie, co flażolety naturalne. Jak zapewne pamiętacie z poprzedniej lekcji flażolety naturalne grane są nad belką oznaczającą próg, a dźwięk jest równy odległości od tego progu do siodełka (alikwota).

Flażolety sztuczne można wydobyć na dwa podstawowe sposoby – grając palcami oraz kostką.

W niektórych utworach klasycznych używane są flażolety sztuczne. Jak wiadomo, klasyka oraz fingerstyle grane są palcami, więc wszelkie techniki także trzeba wykonywać bez kostki. Flażolet sztuczny wygląda w takim przypadku tak samo, jak naturalny – jest to odległość wielkiej seksty, wielkiej tercji, kwarty, kwinty lub oktawy od progu „podstawowego”. Najlepiej tłumaczy to schemat flażoletu sztucznego wykonywanego od progu pierwszego:

Jak widzimy belki, nad którymi znajdują się flażolety po prostu przesunęły się o jedną w górę. Struna dociśnięta na pierwszym progu jest skrócona, więc odległość od tego „sztucznego siodełka” musimy zwiększyć.

Jeżeli wykonujemy flażolet palcami należy docisnąć odpowiedni próg (przykładowo – I próg struny e1), a palec wskazujący prawej ręki przyłożyć dwanaście progów dalej (XIII próg struny e1), nad belkę. Dźwięk wydobywamy którymś z pozostałych palców (najwygodniej kciukiem). Jest to dość trudna technika, zwłaszcza, jeżeli musimy wydobyć flażolet inny niż oktawowy. Przykład użycia flażoletów sztucznych w technice fingerstyle widzimy w utworze Medieval Song Frédéric Mesnier’a:

Jeżeli zaś gramy na gitarze elektrycznej z przesterowaniem możemy wydobyć flażolet naturalny w inny sposób. Weźmy jako przykład ten sam próg i tą samą strunę. Możemy wydobyć flażolet przyciskając lewą ręką pierwszy próg, a drugą ręką kostkując w miejscach alikwot. Wymaga to innego sposobu kostkowania – łapiemy piórko tak, aby wystawało go jak najmniej po to, aby po wydobyciu dźwięku móc natychmiast lekko dotknąć struny. Są to tak zwane pinch harmonics (nie mają z góry określonej polskiej nazwy, ale można je nazywać flażoletami sztuczno-oktawowymi) i trudno wykonać je w tych pozycjach, jednak sytuacja zmienia się, jeżeli w przesterowanej gitarze przełączymy się na przetwornik z pozycji bridge. Wtedy możemy wykonać flażolet sztuczny w okolicach bliżej mostka – w jakim miejscu – to zależy od ilości progów, menzury gitary, itd, itp. parę centymetrów od końca gryfu w stronę mostka można wykonać flażolet pełnej oktawy, a im bliżej mostka, tym wyższy flażolet – przy samej przystawce podmostowej mogą to być nawet dwie oktawy różnicy. Te miejsca w gitarze należy znaleźć samemu, ponieważ są dość indywidualne dla każdej gitary. Najłatwiej wydobyć je z mocno przesterowanej gitary z włączonym przetwornikiem spod mostka (najlepiej działają w tym wypadku humbuckery, przetworniki single-coil są nieco mniej podatne na flażolety ).

Flażolet sztuczny zapisuje się na wiele sposobów – oto kilka z nich:

e|--<13>-------------|
H|-------AH1---------|
G|-----------1ah-----|
D|---------------1*--|
A|-------------------|
E|-------------------|

—

Flażolety naturalne (ang. natural harmonics) to sposób wydobywania dźwięku polegający na przyłożeniu w odpowiednim miejscu na gryfie palca nad belką oznaczającą próg i zagranie struny prawą ręką. W lekcji Podstawy #4 – Strojenie gitary omówiliśmy już to pojęcie, niniejszy materiał ma na celu dokładne przybliżenie tej techniki.

Flażolety naturalne możemy wydobyć jedynie w określonych miejscach gryfu – poniższe zdjęcie przedstawia położenie flażoletów na gryfie:

Zasada wydobywania flażoletu jest zawsze taka sama – znajdują się one nad III, IV, V, VII, XII (oraz XXIV, jeżeli gitara takowy posiada) progiem. Ich nazwy pochodzą od nazw interwałów i są to kolejno – flażolet wielkiej seksty, wielkiej tercji, kwarty, kwinty i oktawy – przypomnienie w lekcji Podstawy #8 – Interwały. Odległość dwudziestu czterech półtonów (XXIV próg) to dwie oktawy.

Jak wiemy dźwięk wydobywa się poprzez skrócenie struny dzięki dociśnięciu jej na określonym progu. Flażolet to tak jakby odwrotność tego schematu – jest to dźwięk o wysokości takiej, jak odległość od progu do siodełka. Odległość ta to tak zwana alikwota. Najlepiej zobrazuje to poniższe zdjęcie:

Flażolety te często są wykorzystywane w wielu rodzajach muzyki – od klasycznej aż do metalu. Na gitarze przesterowanej brzmią bardzo ostro i „brudno”. Jest to wspaniałe urozmaicenie riffów, solówek czy klasycznych zagrywek. Należy ćwiczyć je wytrwale tak, aby brzmiały czysto. Zapisywane są one na tabulaturze w sposób następujący:

e|--<12>--<7>----------<5>---------<5>--|
H|--<12>------<7>--------------<5>------|
G|--<12>----------<7>------<5>----------|
D|--<12>--------------------------------|
A|--<12>--------------------------------|
E|--<12>--------------------------------|

Powyższe ćwiczenie to prosta zagrywka, którą wykonujemy następująco – przykładamy palec wskazujący nad belkę oznaczającą XII próg, następnie techniką arpeggio gramy wszystkie dźwięki dbając o to, żeby tuż po zagraniu każdego oderwać palec znad belki – w przeciwnym razie flażolet będzie stłumiony i nie będzie mógł wybrzmieć. Następnie kładziemy palec nad VII próg struny e1 i gramy pierwszy dźwięk odrywając palec tuż po wydobyciu go. Kolejno – przystawiamy palec nad VII próg struny H2 i odrywamy po wydobyciu dźwięku. Analogicznie postępujemy z następnymi dźwiękami dbając o to, żeby każdy wybrzmiewał tak długo, jak to możliwe – należy unikać przypadkowego dotknięcia strun innych niż ta, którą mamy zamiar grać.

—

Z okazji zbliżających się świąt Bożego Narodzenia przygotowałem aranżacje ośmiu popularnych kolęd. Są to aranżacje akustyczno-klasyczne luźno oparte o oryginały.

Rytm może w niektórych utworach odbiegać od oryginalnego – są to bardziej akompaniamenty, przeznaczone do grania pod wokalem

Każda z ośmiu kolęd występuje w trzech wersjach – dla początkujących (sama ścieżka „głosu”), klasycznej (ścieżka głosowa + prosty rytm) i akustycznej (ścieżka głosowa połączona z akordami i rytmem, są to najtrudniejsze aranżacje). Oto spis kolęd, które przygotowałem:

• Lulajże Jezuniu
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Bóg się rodzi
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Mizerna cicha
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Jezus Malusieńki
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Gdy Śliczna Panna
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Wśród nocnej ciszy
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Dzisiaj w Betlejem
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna
• Cicha noc
  • wersja dla początkujących
  • wersja klasyczna
  • wersja akustyczna

Jeżeli któreś z oznaczeń w tabulaturze jest Ci obce, odsyłam do lekcji Podstawy #6 – Podstawowe techniki gry na gitarze.

Gamy opisywane w poprzednich lekcjach (Gamy durowe oraz Gamy molowe) to gamy naturalne. Istnieją gamy od nich pochodne, tak majorowe jak i minorowe, o czym niżej:

—

Powyższe tabele są dość skomplikowane, przydające się głównie do nauki teorii muzyki i kierowane są do osób zainteresowanych właśnie teorią.

Niniejszy artykuł jest kontynuacją lekcji Gamy Durowe. Gama molowa to gama pochodna od gamy durowej o tych samych znakach chromatycznych, zbudowanej na VI stopniu gamy majorowej (inaczej durowej). Tak, jak poprzednio – gamy minorowe (inaczej molowe) występują w wersjach krzyżykowych i bemolowych. Kolejne gamy tworzymy na V stopniu poprzedniej, podwyższając dźwięk ze stopnia VI.

Poniżej znajdują się gamy molowe krzyżykowe. Wytłuszczone dźwięki to dźwięki podwyższone o półton.

- a-moll – a h c d e f g a

- e-moll - e fis g a h c d e

- h-moll – h cis d e fis g a h

- fis-moll – fis gis a h cis d e fis

- cis-moll - cis dis e fis gis a h cis

- gis-moll - gis ais h cis dis e fis gis

- dis-moll – dis eis fis gis ais h cis dis

- ais-moll - ais his cis dis eis fis gis ais

Poniżej znajdują się gamy molowe bemolowe. Wytłuszczone dźwięki to dźwięki obniżone o półton. Tworzy się je na IV stopniu gamy poprzedniej, zmniejszając o półton dźwięk ze stopnia II.

- a-moll – a h c d e f g a

- d-moll - d e f g a b c d

- g-moll – g a b c d es f g

- c-moll – c d es f g as b c

- f-moll – f g as b c des es f

- b-moll – b c des es f ges as b

- es-moll - es f ges as b ces des es

- as-moll - as b ces des es fes ges as

Jak już wspominaliśmy w lekcji Podstawy #9 – Gamy, gamą nazywamy dźwięki, które są ułożone w odpowiednim schemacie. Takie dźwięki cechuje to, że zagrywki grane na ich podstawie są składne i brzmią synchronicznie. Przypomnijmy, że gamy dzielimy na durowe i molowe. Gama durowa to taka, która zawiera półton pomiędzy stopniami III i IV, oraz VII i VIII. Gama molowa zawiera półton między stopniami II i III. Gamą pochodną nazywamy gamę molową zbudowaną na VI stopniu gamy durowej.

Poniżej znajdują się gamy durowe krzyżykowe. Wytłuszczone zostały dźwięki podwyższone o półton. Kolejne gamy durowe krzyżykowe tworzymy od stopnia V poprzedniej gamy, podwyższając o pół tonu dźwięk stopnia IV.

- C-dur – c d e f g a h c

- G-dur – g a h c d e fis g

- D-dur – d e fis g a h cis d

- A-dur – a h cis d e fis gis a

- E-dur – e fis gis a h cis dis e

- H-dur – h cis dis e fis gis ais h

- Fis-dur – fis gis ais h cis dis eis fis

- Cis-dur – cis dis eis fis gis ais his cis

Poniżej znajdują się gamy durowe bemolowe. Wytłuszczone dźwięki zostały obniżone o półton. Gamy te buduje się na IV stopniu gamy poprzedniej, zmniejszając o półton dźwięk stopnia VII.

- C-dur – c d e f g a h c

- F-dur - f g a b c d e f

- B-dur – b c d es f g a b

- Es-dur – es f g as b c d es

- As-dur - as b c des es f g es

- Des-dur – des es f ges as b c des

- Ges-dur – ges as b ces des es f ges

- Ces-dur – ces des es fes ges as b ces

Są to tylko dźwięki poszczególnych gam, ale początkowe gamy, z małą ilością znaków chromatycznych (krzyżyków / bemoli) można bezproblemowo samemu przetransponować (przenieść) na gitarę mając przed oczami tabelki z podstawowymi dźwiękami z lekcji Podstawy #3 – Zapis dźwięków.

Oto kolejne gitary z allegro, które są warte uwagi:

• EMP – instrument rodzimej produkcji, jakościowo nieco ustępuje Mayonesom, ale i tak jest to gitara bardzo warta uwagi – za 750 zł dostajemy instrument z mostkiem floyd rose firmy Schaller, który – jak zawsze wspominam jest sprzętem z najwyższej półki, oraz niezgorszy przetwornik przy mostku – Seymour Duncan Full Shred. Jest to dobra gitara do ciężkich odmian muzyki – polecam!
• Vester II Maniac Series - bardzo interesująca gitara z uwagi na swoją rzadkość – Vester to firma wykonywana w USA, wzoruje się na takich gigantach, jak ESP i Jackson. Zbiera wspaniałe opinie, tak za brzmienie i jakość wykonania, jak za wytrzymałość. Mostek obustronny floyd rose wzorowany na Schallerze, więc za 430 zł można śmiało brać – gitara dość uniwersalna, zagrasz na niej praktycznie wszystko.
• Samick AV-1 - jest to jedna z najlepszych gitar typu Les Paul w tej cenie – za 500 zł nie dostanie się modelu Flame LP, a nawet jeśli – są to niemal tak samo dobre gitary. Samick będzie wspaniale trzymał strój za sprawą kluczy firmy Grover. Gitara idealna do rocka  czy bluesa.
• Aria Stratocaster – wspaniały stratocaster za 550 zł – rzeczą najbardziej przemawiającą za nim jest firma – Aria produkuje gitary bardzo dobre jakościowo, co więcej – są to instrumenty produkowane w Japonii, czyli najbardziej pożądane i najlepsze jakościowo. Jedynie wygląd może nie wszystkim przypaść do gustu – jest to tak zwany relic, czyli stylizowanie podniszczenia, starej gitary – kwestia indywidualna. Polecam ją, ponieważ jest to model wręcz idealny, jeżeli szukasz rasowego stratocastera w dobrej cenie!
• Cort X2 – Jest to ta sama gitara, którą podsuwałem poprzednio – instrument niezły jakościowo, a przemawiają za nim przede wszystkim przystawki – Merlin Hellfire i Merlin Ceramic Legend tworzą wspaniałą kompozycję. Cena spadła do 790 zł – polecam!

Bardzo często używaną metodą, głównie w grze solowej, jest tak zwany tapping. Technika ta polega na zaprzęgnięciu do pracy na gryfie palców prawej ręki. Wtedy, trzymając kostkę w palcach wskazującym i kciukiem uderzamy określony próg palcem środkowym prawej ręki. Dźwięk wydobywa się tak, jak przy okazji gry techniką hammer on - poprzez energiczne dociśnięcie palcem progu. Zazwyczaj tapping łączony jest z techniką legato. Na tabulaturze dźwięk tappingowany zaznaczany jest literką „t” przy oznaczeniu progu. Ilustruje to poniższy przykład:

e|-----------------------------------------------|
H|--t12-2h5p2--t14-2h5p2--t9--2h5p2--t10--2h5p2--|
G|-----------------------------------------------|
D|-----------------------------------------------|
A|-----------------------------------------------|
E|-----------------------------------------------|

Przykład jest mało czytelny, objaśnię więc krok po kroku, jak powinno wyglądać jego wykonanie. Ani jeden dźwięk z powyższej zagrywki nie jest kostkowany – pierwszy wydobywamy naciskając 12 próg palcem środkowym prawej ręki. Następnie następuje pull off na przygotowany przez lewą rękę dźwięk cis - drugi próg struny H. Następnie hammer on na dźwięk e – piąty próg na strunie H – za pomocą lewej ręki. Następnie palec środkowy dociska próg 14 na strunie H, a lewa ręka robi to samo, co wyżej. Jak widać schemat jest dość prosty – zmienia się jedynie położenie palca środkowego prawej ręki. Pamiętajmy, aby każdy dźwięk trwał tak samo długo i aby każdy dźwięk był czysty, słyszalny. Ćwiczenie to należy wykonywać zapętlone, oraz w różnym tempie – zaczynając powoli, w miarę postępów przyśpieszając.

Motyw tappingu pojawia się bardzo często w muzyce rockowej, a także metalowej. Stosuje się go wtedy, kiedy zagranie danego motywu nie jest możliwe – odnosząc się do powyższego przykładu – nie ma możliwości zagrać tego w odpowiednim tempie tylko lewą ręką – odległość między progami jest zbyt duża.

Kolejne ćwiczenie jest nieco inną formą tappingu - tapping odwrócony. W pierwszym naciskaliśmy próg wyższy, niż grany w riffie, w poniższym – na odwrót:

e|---------------------------|
H|---------------------------|
G|--15-t7-14-t7-17-t7-14-t7--|
D|---------------------------|
A|---------------------------|
E|---------------------------|

Przykład jeszcze mniej czytelny, niż powyższy . Należy więc wyjaśnić – prawa ręka spoczywa na siódmym progu struny G, a lewą gramy kolejno dźwięki z progów 15, 14, 17, 14. Lewa ręka spoczywa wyżej, niż prawa, która obsługuje tylko próg siódmy. Taki typ tappingu stosuje się, kiedy chcemy grać metodą zbliżoną do tremolo, jednak po oderwaniu palca chcemy uzyskać dźwięk inny, niż z pustej struny. Wtedy lewa ręka gra metodą legato. Jest to dość trudna metoda, ponieważ wymaga dobrego obeznania z gryfem – ramię prawej ręki zasłania nam progi, które dociska lewa ręka.

Tapping to bardzo dobra metoda na trening techniki oraz urozmaicenie solówek. Trudności może sprawić zsynchronizowanie obu rąk – tak, jak miało to miejsce w przypadku gry techniką tremolo (dla przypomnienia odsyłam do lekcji Tremolo picking). Warto jednak doprowadzić tapping do jak najlepszego poziomu. Jest to naprawdę fajna technika, a stosowana z umiarem i rozwagą może zmienić nudną solówkę w dzieło sztuki.

Bardzo ważnym aspektem gry na gitarze muzyki rockowej i metalowej jest Tremolo picking. Jest to technika bardzo często używana przez gitarzystów z racji ciągłości dźwiękowej i, po jakimś czasie, łatwości wykonywania jej. Technika ta opiera się na opisanym w lekcji Podstawy #10 – Ćwiczenia schemacie kostkowania naprzemiennego, z tymże grając tą techniką kostkujemy tylko jedną strunę (lub więcej, o czym później ). Poniżej znajdują się tabulatury pokazujące przykładowe zastosowanie tremolo picking na strunach wiolinowych, a dalej – tremolo picking w połączeniu z power chordami (więcej o nich w lekcji Power Chords). (Ćwiczenie 1)

3-0-0-0-0-0-0-0-5-0-0-0-0-0-0-0-7-7-7-5-5-5-7-7-7-5-5-5-3-3-3-0-0-0-3-3-3-5-5-5
-------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------

Bardzo możliwe, że wasza reakcja na to ćwiczenie była podobna do mojej, kiedyś, kiedy coś takiego przerażało również mnie . Dla początkującego gitarzysty tremolo picking wydaje się być naprawdę trudną techniką, więc oto wyjaśnienie i wskazówki, jak zagrać to ćwiczenie:

Przede wszystkim, każdy dźwięk to trzydziestkadwójka (więcej na temat wartości nut w lekcji Podstawy #3 – Zapis dźwięków), więc riff jest bardzo szybki. Kluczem do zagrania go jest wspomniane wyżej kostkowanie naprzemienne. I tutaj pojawia się pierwsza z ważnych rzeczy na temat tremolo pickingu – jeżeli gramy riff, w którym nie zachodzą zmiany tempa kostkowania w graniu bierze udział tylko lewa ręka – prawą po prostu szybko gramy góra-dół-góra-dół. Nie musimy się na niej skupiać tak bardzo – staramy się uważnie grać dźwięki na gryfie. Wymaga to pewne j praktyki, jednak przychodzi z czasem – należy dążyć do tego, aby grać poszczególne wartości określoną ilość razy, co egzekwuje także lewa ręka i jej „spoczywanie” na progach. jako ćwiczenie można zagrać bardzo prosty w budowie riff:

e|-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-|
H|---------------------------|
G|---------------------------|
D|---------------------------|
A|---------------------------|
E|---------------------------|

Kolejno na wszystkich strunach, zaczynając od góry. Miej na uwadze, aby nie występowały przerwy pomiędzy dźwiękami – coś takiego, jeden dźwięk grany metodą tremolo, nazywa się trill. Kiedy już opanujesz trill, poćwicz trochę tego prostego rytmu z użyciem lewej ręki – graj kolejno na progach I, III, V i zerowym określoną, dowolną ilość dźwięków. Po kolei na wszystkich strunach zaczynając od e. Doprowadź do tego, aby każda wartość (kolejno dźwięki f, g, a, e) grać taką samą ilość razy prawą ręką.

Kiedy już nauczysz się ćwiczeń z powyższego akapitu możesz przejść do pierwszego ćwiczenia z tej lekcji. Prawdopodobnie sprawi Ci ono wiele mniej problemów, jednak – na wszelki wypadek – na koniec lekcji pojawią się pliki midi pokazujące, jak powinna brzmieć ta zagrywka. W przypadku uczenia się tempo oczywiście jest sprawą bardziej indywidualną, toteż nie trzeba się ściśle kierować załączonym plikiem.

Następnym rodzajem tremolo pickingu jest użycie go wraz z power chordami. (Ćwiczenie 2)

|-----------------------------------------------------------------------------|
|-----------------------------------------------------------------------------|
|-----------------------------------------------------------------------------|
|-2------------------3--------------------------------------------------------|
|-2------------------3------------------2--2-2-2-2-2-2-2-2-3--3-3-3-3-3-3-3-3-|
|-0--0-0-0-0-0-0-0-0-1--1-1-1-1-1-1-1-1-0--0-0-0-0-0-0-0-0-1--1-1-1-1-1-1-1-1-|

Umyślnie zostawiłem jeden „myślnik” przerwy po każdym z power chordów „zaczynających” tremolo – ma to zaznaczyć, iż dźwięk jest grany dłużej. Ćwiczenie to należy wykonać grając tylko dźwięki, które aktualnie powinny wybrzmiewać – drugi próg na strunie A i na strunie D brzmi więc tylko przy graniu E5. Tak samo z kolejnymi chwytami. Jest jeszcze wersja tego ćwiczenia z użyciem techniki palm muting – jest to bardzo ważna technika i napiszę o niej w osobnej rameczce

Wtedy, gdy skończymy grać akord E5, dociskamy struny lekko kładąc rękę nad mostkiem gitary i gramy dźwięk e metodą tremolo.

Kolejnym wariantem ćwiczeń z tremolo jest bardzo popularne w wielu gatunkach muzyki metalowej (choć nie tylko – w rocku także często można się na to natknąć) jest tremolo na wielu strunach, oraz tremolo z przerwami (o którym na samym końcu). Może to wyglądać w ten sposób: (Ćwiczenie 3)

e|---------------------------------|
H|---------------------------------|
G|---------------------------------|
D|---------------------------------|
A|-----------------4-4-4-4-2-2-2-2-|
E|-0-0-0-0-2-2-2-2-----------------|

Wtedy nie ma większego problemu, jednak, jeżeli będzie to riff tego typu: (Ćwiczenie 4)

e|---------------------------------|
H|---------------------------------|
G|---------------------------------|
D|---------2-2-2-2---------4-4-4-4-|
A|---------------------------------|
E|-0-0-0-0---------0-0-0-0---------|

Może to sprawić nieco więcej problemów. Pamiętać należy, że dźwięki muszą być grane czysto i z ciągłością – trzeba więc skupić uwagę na prawej ręce. nie da się tego nauczyć metodą „podręcznikową” – trzeba po prostu dobrze poznać swoją gitarę i ćwiczyć różne rodzaje tremolo – z czasem sami wyćwiczycie sobie tę umiejętność. Dokładnie to samo opisane jest w lekcji Podstawy #10 – Ćwiczenia – gra kostką, podpunkt c).

Kolejne ćwiczenie jest nieco mniej wymagające. Należy je ćwiczyć na wszystkich strunach poczynając od najcieńszej. Pracuje w nim głównie lewa ręka grając coś na wzór metody hammer on i pull off, a ręką prawą wydobywamy dźwięki – oczywiście metodą tremolo. Pamiętać należy, że każdy z dźwięków powinien wybrzmieć tylko raz – należy zsynchronizować pracę lewej dłoni z prawą.

e|-1-0-3-0-1-0-3-0-1-0-3-0-1-0-|
H|-----------------------------|
G|-----------------------------|
D|-----------------------------|
A|-----------------------------|
E|-----------------------------|

Ostatnim rodzajem gry tą techniką jest wspomniane wyżej tremolo z przerwami. Najprawdopodobniej nie jest to oficjalna nazwa, brzmi to jednak wystarczająco dobrze, żeby jej używać . Metoda ta polega na graniu dźwięków, w które wplecione są pauzy. Wymaga to dość dużych umiejętności i w trudniejszych utworach może sprawić kłopot – najważniejsze w tym przypadku jest zachowanie tempa. Na poniższym przykładzie widać dość prosty w założeniu riff, należy go jednak grać najpierw dość powoli – kiedy będzie wychodził tak, jak powinien, można stopniowo przyspieszać. W tym przykładzie bardzo przyda się plik midi umieszczony na końcu artykułu – pomaga złapać tempo i ogólny pogląd tego, jak riff wygląda. (Ćwiczenie 5)

e|-----------------------------------|
H|-----------------------------------|
G|-----------------------------------|
D|-----------------------------------|
A|-----------------------------------|
E|-2-2-2-2-2-2---2---2-2-2-2-2---2---|

Podczas pauz  odrywamy palec lekko od struny tak, aby zapobiec wybrzmiewaniu dźwięku. Jak już wspominałem – może to sprawić nieco problemów, należy grać to ćwiczenie zapętlając je - gramy w kółko ten sam motyw, możemy później spróbować na pozostałych strunach. Poniższe pliki midi na pewno pomogą Wam zrozumieć najważniejsze ćwiczenia z tej lekcji.

1. Ćwiczenie 1

2. Ćwiczenie 2

3. ćwiczenie 3

4. Ćwiczenie 4

5. Ćwiczenie 5